سارا

وقتی اوردنم اتاق مامان و محمد پیش سارا بودن، تمام این چند ساعت رو از پشت شیشه حمام کردن و تکان خوردنش تو جاش رو نگاه می کردن. چند دقیقه بعد سارا رو اوردن پیشم، خدا انگار یه فرشته کوچولو و اروم رو گذاشته بود تو بغلم. برای اولین بار بهش شیر دادم، با انگشت های کوچولوش، انگشتم رو گرفته بود. زیبا ترین حس دنیا رو داشتم. بی حال بودم اما سرحال و شاکر. با اون لباس بنفش دوست داشتنی اش حسابی گل شده بود.  از دیدن گلم سیر نمی شدم، اما پرستارها برای انجام یه سری ازمایش ها بردنش و من یه کم خوابیدم، یکساعت نگذشته بود که دکتر و پرستارها شروع کردن به رفت و امد. مامان و محمد هم که شب رو نخوابیده بودن اساسی خوابشون میامد.... من هم دوست داشتم باز...

حس عجیبی داشتم، حتی نمی توانستم از حس ام بگم، بین خودم بود و خدای خودم و نی نی ام. بابا مملی قرار بود دانشگاه نره و اینجور که بعدا فهمیدم به مناسبت تولدم دوستامون رو دعوت کرده بود و قرار بود بالا پشت بوم بساط کباب داشته باشیم، هماهنگی سورپرایز گل و کیک و هدیه هم کرده بود. به دلم اقتاده بود که برم برای چکاب بیمارستان، خوشبختانه بابا مملی هم قبول کرد و قرار شد مامان بساط کباب رو ردیف کنه تا ما زود برگردیم. به محض اینکه از خونه زدیم بیرون بارون قشنگی شروع شد. این هم برام یه نشونه بود. روز عقد مون هم بارون میامد، ۷ سال پیش تو روز تولدم اولین بار بابا مملی رو دیده بودم و حالا همیچین روزی سخت منتظر بدنیا امدن نی نی مون بودیم. استخاره هم خوب امد.....

چهلمین پست بلاگ، روز تولدم، ۲۰ مهر، دوست داشتم از تولد سارا گلم بنویسم، اما انگار فعلا نی  نی مون جاش خوبه و قصد آمدن نداره.... (ساعت ۳ صبح)

دیرور با پاپا لاورو و مامانا و بابایی جونی رفتیم بیمارستان به توصیه سونیا. قبل اش من چمدان های بیمارستانم رو بسته بودم و همه کارهام رو کرده بودم، به امید اینکه بهم وقت سزارین بدن.  اما بعد از کلی رجستری و انجام ازمایش های مختلف، دکتر گفت همه چی نرمال و خوبه و باید منتظر زایمان طبیعی باشم. دکتر خیلی سرخوش و سرحال بود و هرچی من می گفتم یه جوابی براش داشت. از دلایلم که برای سزارین گفتم همه رو دست انداخت و سعی کرد برای طبیعی متقاعدم کنه. مثلا می گفت عطسه سرما خوردگی و کلافگی دلیل سزارین نمیشه، نوبت بعدی چکاب رو هم برای جمعه صبح گذاشت. دیروز ۷ اکتبر بود. جشن مهرگان هم بود. ۳۹ هفته ام هم بود. اما نشد! تازه دکتر می گفت کسایی هستن که می خوان ط...

  ۵ شنبه اصلا حال خوبی نداشتم، حرکات سارا کم شده بود و من خیلی بی حال. روز خیلی بدی بود و زمان نمی گذشت، در عوض امروز عالی بود. رفتیم سونوگرافی. نی نی نازمون حالش خیلی خوب بود. ۳۸ هفته و ۴ روز. ۳۶۵۶+-۱۰٪ کیلو. سونو این دفعه بیشتر روی حالت مغز و قلب بود. بعد هم رفتیم پیش دکتر سونیا. نامه معرفی بیمارستان رو داد و قرار بعدی مون انشالله شد یکماه بعد از تولد سارا. قرار شد تو این هفته هم از یک شنبه، هر دو روز یکبار بریم بیمارستان برای تست حرکات سارا تا انشالله وقت اش برسه، اما حداکثر تا جمعه باید به دنیا بیاد. حسابی از حالت کسلی و کوفتگی در امدم. هرچند هنوز سرما خورده هستم اما سونیا گفت اگر تب نکنم هیچ اشکالی نداره. بابا مملی جون هم از...

امروز با مامانا و بابایی جونی رفتیم بیمارستان تا مامان هم با محیط بیمارستان آشنا بشه و سوال هامون رو هم بپرسیم.  طی مدت ۴ماه پیش که بیمارستان رفته بودیم تا امروز یه سری قوانین شون عوض شده بود و همین طور سرویس هاشون. خوشبختانه یه مترجم هم معرفی کردن که معلم زبان انگلیسی پزشک های بیمارستان بود و بابا جونی تونست سوال هایی که داره رو مستقیم خودش بپرسه. برای فیلم برداری اتاق عمل هم رجستر کردیم. همه چیز اماده است برای امدن دختر پاییزی مون. خدایا کمکمون کن. دوستت داریم.   ...

یک شنبه شب یکی از بهترین حس های دوران بارداریم رو داشتم، سارا عسلم حدود یکساعت به شدت تکون می خورد. اولین بار بود که اینقدر طولانی تکون می خورد. حدود ۴۰ دقیقه اش رو فیلم گرفتیم. بابایی اش کلی باهاش حرف زد و بوس اش کرد. تازه رو دلش هم کلی نقاشی براش کشید. جالب بود که بابایی اش جاش رو که عوض می کرد به همون جهت سارا هم تکون می خورد. معلومه که از الان کلی عشق بابایی اشه. بابایی اش براش اذان موذن زاده رو گذاشت، جالبه که ریتم تکون هاش با پخش اذان متفاوت شد. زیارت امام رضا هم که گذاشتیم دیگه اروم شد. مامان و محمد با صدای اذان و ریتم حرکات سارا کلی احساساتی و بارونی شدن.  ...